Opis autorski Stworzenie Mocy -własność intelektualna chroniona prawem.

Spotkanie z odrzuceniem

Pardwa jest posłańcem godności. Czyści wszystkie drogi i ścieżki prowadzące do głębokiego spotkania się z odrzuceniem. Dotyka wszystkich miejsc, w których się ono pojawia – czasem nieoczywistych, czasem zasłoniętych całą gamą emocji i doświadczeń. Pardwa jest cierpliwa. Wysłucha wszystkich imion i wszystkich wydarzeń tak długo, aż dojdziesz do samego źródła tych wrażeń i pokładów emocji. Oświetli i utoruje Ci drogę prosto do cienia – nie po to jednak, by przynieść ból, lecz by rozjaśnić i zrozumieć.

Odrzucenie jest jedną z pierwotnych ran i niestety jego źródłem często są rodzice. Odrzuceni przez nich, nieprzyjęci, niewidzialni – możemy przenosić tę ranę na kolejne relacje, wciąż szukając potwierdzenia swojej wartości. Odrzucenie może przybierać różne formy i nie zawsze jest oczywiste czy widowiskowe. Czasem wystarczy unieważnienie kształtującej się tożsamości dziecka. Walczymy z nim, próbując się przypodobać i sprawdzając: A może jeśli będę taki lub taka, to zostanę przyjęty? Jednak powód odrzucenia często nie jest naszą sprawą i winą.

Szukając akceptacji, łatwo zatracić własną tożsamość. Próbując zyskać aprobatę, modyfikujemy swój wygląd, zachowanie i pragnienia – aż w końcu gubimy siebie. Te wysiłki są jednak z góry skazane na niepowodzenie, bo ból i ciężar uczucia odrzucenia to pierwotna rana, czasem wręcz mylona z miłością. Nosząc ją w sobie, szukamy jej tam, gdzie tak naprawdę jej nie ma, Niepokój i strach stają się stanem normalnym, punktem wyjściowym. Wybieramy relacje, w których ten wzorzec się powtarza, albo decydujemy się na samotność. Bo lepiej być samotnym, niż wciąż przeżywać ten sam ból odrzucenia.

Doświadczenie odrzucenia odziera człowieka z godności i tożsamości. Zapomina on, kim jest, czego pragnie i jaka jest jego życiowa misja. Nie może odnaleźć swojego wewnętrznego ognia – nie ma na to czasu. Pochłania go taniec walki: doświadczania odrzucenia i unikania go jednocześnie.

Odrzucenie przez rodziców – pierwszych opiekunów, pierwszą i wzorcową relację – pozostaje w człowieku na lata. Spotkanie z tym pierwotnym odrzuceniem nie leczy rany, ale pozwala przekierować uwagę we właściwe miejsce. Pomaga zaadresować złość i rozczarowanie tam, gdzie się narodziły, zamiast przenosić je dalej. A już samo to jest krokiem naprzód – procesem przywracającym wolność i godność.

Pardwa właśnie to przynosi w swoim spotkaniu. Nie proponuje rozwiązania, zamazania ani wyleczenia. Ona przynosi dar – poczucie godności. Ma ono inne znaczenie niż poczucie własnej wartości. To drugie jest zawsze wystawiane na próby i ma subiektywną naturę. Godność natomiast jest czymś pierwotniejszym i mocniejszym niż rana odrzucenia. Jest niezależna od okoliczności – to prawo do życia i wewnętrznego szacunku do niego, a tym samym do siebie. Jest źródłem wolności, niezależności i motorem poszukiwań siebie.

Pardwa uczy, że możemy czuć się pełni godności, nawet błądząc, poszukując, zmieniając zdanie, robiąc głupoty, popełniając błędy czy doświadczając trudności. Poczucie godności jest pierwotnym dźwiękiem, powstałym jeszcze przed narodzeniem. Jest źródłem autentyczności, zakorzenionym głęboko w naturze życia. Dlatego przywracając godność, przywracamy też siły życiowe i wewnętrzny ogień.